نمی شود نمی شود. چگونه به خود اجازه دهم حکم کشتن یکی را اجرا کنم. من که طاقت دیدن عکسش را ندارم.و قلمم عاجز.فقط چشمهایش بود که  مرا جذب کرد.آخر چشمهاش خیره به؟و این نگاه بسیار مهم است. نمی دانم چه جرمی داشت که باید به دار آویخته می شد. اما نمی دانم این پاراگراف مهمتر است از قبلی که"چشمانش چه مظلومانه و آشکارا زندگی را از که طلب می کرد؟ شما اگر می دانید این عکس مربوط به که و به چه سالی و به چه جرمی بر می گردد لطفا به من بگ.ئید.دیگر طاقت ندارم. و از همه ی دوستان عذر می خواهم. حتی از حاکم و مامور اعدام.اما ای مامور من نمی توانم. شاید تو جراتت بیش باشد از من ..می دانم که جرم احتمالا به شکل حکم دادگاه اسلامی بوده و رای هم. اما خود تو بگو که به کجا نگاه می کرد.و آیا در هنگام انجام و اجرای چنین حکمی بر تو چه می گذرد.آیا فقط چون کارت با قضا و حکم مربوط است به خود می گوئی ماموذم و معذور؟! یا کاملا قوی اینکار را با کمال میل انجام می دهی تا همانگونه که وعده گرفته ای از دینمان در آن دنیا سذبلند باشی؟

ِِDr.Soheil.Khalil poor&Dr.Pante a.R 

فرقی نمی کند که در کجای این زمین خاکی هستیم.

اما در هر کجا که هستیم بیش از این هنر و هنر مند را که خود به هزار و یک درد و مشکل دچارند اذیت نکنیم.

دوستان هوشیار باشید.

فردوسی بزرگ نمی میرد و این اثر جاویدان هم.

شاملو هم در اذهان می ماند.

هنرمند تبلور نیشدرهای خورده شده از همه است. وجودش و جوهره اش همه درد و زخم مردمانش هست.

درد مردم درد هنرمند است آنگاه که می سراید و می نگارد و می نوازد و بازی می کند درد را.

آنگاه درد را همانطور لمس می کند اگر هنر در ذاتش باشد و پرورش یافته باشد.

حالا همانان که ارد را مورد حمله و دوستداران واقعی هنر را هم تهدید می کنند تا بر چرکین صفتهاشان مرهم گذارند و مثل تاتار به جان هنر و هنر مند بیافتند وقت دفاع است نه بلوا.

هنر مند آئینه ی دردها و زخمهائی است که یر پیکره اجتماع وارد می شود و خود آن را با تمام وجود لمس می کند و اشک می ریزد تا ارد بزرگ شود و افشاگری هنری اش از هزاران دادگاه و داد خواست بالاتر. هنر مند بازتاب همه ی ملت است.

در هر جائی و هر ملتی.

فردوسی و آن اثر همیشه جاودان نمی میرند.

و هزارا سال بعد شاید کودکی از پدر بپرسد که ارد شرکا که بود و پدر کودکش را روی زانوانش گذارد و بگوید.بگوید که ارد بزرگترین خالق خنده های نیشدر از پی است. کسی که .. و حالا

او رستم و سهراب را به صورت نضم در آورد و داستانها به نظم گفت. او و او و او....

نه فردوسی و سعدی و حافظ می روند و نه شامتو. ونه ارد بزرگ.نه استادان چیره دست و خوش فکر.

نه نصرت رحمانی و نه گلشیری.

یک نام روی درب:بنیاد گلشیری: و دوباره سوال کودک از پدر.

حالا همانان که اهانتشان از حد گذشته و ارد بزرگ را به این صورت اذیت کردند به اشتباه خود پی بردند و ندانستند که یک حرکت فرهنگی و بلوغ ذهنی آفریدند با همان دستان همیشه گنهکارشان.

اما همانان همینک منتظرند تا به حرفهای دیگر دامن زنند تا قافله باز ایستد.

دوست من کمی اندیشه کن و به خود بگو حالا وقتش نیست.آنان منتظرند.

این حقیقت تلخ را نباید فراموش کرد و هنوز ایت صفحه باز است و هیچگاه بسته نخواهد شد.

صفحه ای که کوردلام مختاری کش خودشان به آن دامن زدند و نفهمیدند که چه کردند.

البحق که دست مریزاد.

و خانمها پروانه  رضائی که با کار بزرگش این منابع رادر اختیار گذاشت و فریبا ملک که این صفحه را باز نمود در همان سایت و میزبان خوبمان بلاگفا و سرویس وبهای فارسی. و مهری بلوری و استاد سیامک بهروز و استاد دکتر میکائیل خسروی و فرزند نیچه جعفر معروفی و دکتر اشرف مهرانفرو سرکار خانم درنا لرستانی  و  من کوچکترین به عنوان دوستداران هنر تا هر زمان که خدا خواست و وجودمان به سجود در می آید نویسندگان مدافع به حق هنر و هنرمند خواهیم ماند و شما عزیزان که همگی با عشق به هنر و اثبات درک والاتان پای این بیانیه را امضائ کردید و چند خطی هم نوشتید تا کودکانتان بعدها نامتان را در صفحه ای به نام صفحه حمایت از هنرمندان ببینند.

الان کاری که می کنید همان است که کوردلان کج صفت می خواهند.

بگذارید به این مورد دوباره بزسیم و برسی کنیم.

جریان بلوغ فرهنگی هنری که به راه افتاده کوردلان را به وحشت انداخته است.

دوستان من این موارد همان است که آنان می خواهند.شما که خود این جریان سیال هستید خودتان سد نشوید و بگذارید تا همیشه صفحه ای با نتم حمایت از هنرمندان داشته باشیم.

و اما چند تشکر و عذر خواهی: از من سکوت.

مدتی که کم کار بودم باور کنید با همه ی مشغله ای که در این هوای گرم دارم.رفتن به حومه و تدریس در یک دانشگاه محروم که دانشجویانش را بسیار دوست می دارم. و در هفته یک جلسه به یک شهرستان دیگر می روم که با برگشت تقریبا ۷ ساعت راه است. و دیگر کارهای ناتمتم خودم و کارگاه آزادی که اداره می کنم.

اما در این چند روز مطلب جدیدی ندیدم. خواهشمندم که زنجیر را پاره نکنید که این نه زنجیر بردگی و اسارت بل زنجیر اتحاد ماست. و همه این دوستان که چشم به راه نتیجه هستند نتیجه را در یابند که همینک پیداست.

اما این صفحه نوشته خواهد شد و ما در آن می نویسیم و در هر صفحه و وبلاگ و رسانهای که به دفاع از هنرمندان مظلوم ما می پردازد.مثل صفحه ی حای و کامیار مستوفی.

من چندین پست داشتم که طبق معمول اصلا ندیدمشان.

به حرفهای دوستمان درنا هم گوش کردم و عمل اما فایده نداشت.

از راهی دیگر وارد شدم.

و الان مدتی است که از بزرگوارانی دریافت لینک داشتم که با وجود حساسیت اسامی نوشته شده حساس عمل کردم و اما چندین دفعه لینکهای ثابت و روزانه را نوشتم و ثبت کردم. مثل لینک همه شما دوستان از جمله سیامک عزیز و خانمها.

ضاهرا باید با دادن پسورد به درنا دوست خوبم که بیشتر از من در زمینه ی انفورماتیک تجربه دارد بدهم تا ایشان سر و گوشی آب دهند و بفهمند قضیه چیست.

دیگر عذر از استاد سیامک بهروز که با وجود اینکه باید زودتر خدمتشلن می رسیدم ایشان مرا شرمنده کردند و خانمها نی.

عذر دیگر از دوست خوبم مهری بلوری که چندی است برگه مصاحبه را فرستادند .اما خدا می داند که چند دفعه پر کردم و پست.اما هر بار مثل همیشه.

کاش این پست برسد.

اگر رسید هم امروز جوابها را با کمال میل خواهم فرستاد.

این مطلب را کپی می کنم و در وبلاگم می گذارم تا اگر باز هم پستها نرسید به گونه ی دیگری عمل کنم.

همچنین دوستان و همکارانم هم پیامهایی داشتند که در زیر می خوانید.

اینجا ایران است وبلاگ ایران :به سردبیری و مدیر مسولی :

دکتر سهیل خلیل پور.

تایپ ویراستاری و نشر و ترجمه و تاریخ ادبیات فرانسه:دکتر پانته آـ ن

دکتر پانته ا : امیدوارم درست تایپ کرده باشم و من هم صمیمانه برایتان آرزوی موفقیت دارم.با شما هستم همراه با دکتر و همکارانم.  موفق باشید سر افراز

استاد حنائی عکاس رسانه:آنروز که به دکتر قول همکاری دادم می دانستم که وارد چنین مباحثی می شویم و من که عمری است عکسهای هنری می گیرم با شما هستم. و..

دکتر محمد صدر:دوستان مرا با دکتر صدر استاد فلسفه اشتباه نگیرند ایشان بسیار بزرگوارند و ما کوچکتر از این حرفها. به دانشجویانم می گویم همیشه هنر بالاترین دادرس است.

 اینجا ایران است"دکتر سهیل خلیل پور"سکوت.

شما که نمی فهمید چیزی را که سالهاست فهمیده اید. به روی خودتان هم که نیاورید رویتان مهر بی عدالتی دستها و چشمها و تزویر هاتان را نشانگر است.

از دور هم می شود فهمید که چه در سر دارید و امروز بازیچه که هستید و فردا که را مثل خود بازیچه کنید تا او هم مانند سالهای از دست رفته بر میز تزویر و ریا را که حالا بزرگتر و دارای گاو صندوق و مهر روی میز و عکسی از همه باورها و ارزشهای این ملت همیشه زخمی به دست شما بر دیوار نقش بسته تان چو شما پشت را خوب بشناسد و خنجر و حالا گلوله های سربی و تخریب شما شناسان  را آموزیده و عمل کرده و کند تا عقده های حقارتتان و اندیشه های پست تر ابلیسگونه تان که خواب را ربوده در آن اندک خلوت خالی که آن هم کم کم از بین می رود را مرهم گذارد.

مرهم بر عقدهی کثیف ترین و حقیرترین آدمها.

وای به روزی که قلم و ابزار به دست حقیر چو شما مردگان زنده ضاهر بیافتد.

خوب است.وعده معاون شدن را می گویم که سالها پیش از دربانی کم کم به شما داده شد و حالا که میز ریاست را که وعده گرفته بودید از آن شماست به بازیچه احمق امروزتان بدهید.

پس به او هم خوب بیاموزید.خوبتر از خود که در عصر تکنولوژی در ئنیای مجازی هم از تزویر و عقده و پشت و خنجر عقب نمانید.

بیاموزید:دستهای آلوده اما آغشته به پاک ترین خون جهیده از پشت محکم مرد زا خوب بشویید

بیاموزید:چشمهای پر ننگ و آأوده به اشکهای تزویرتان را چگونه نشان دهید و اندیشه همیشه باطل شما که فقط ننگ میداند و می تواند را به بازیچه بعدی بیاموزید. که او هم روزی به دیگری.

اما شما خطا کاران که ترور از هر نوع برایتان فرق نمی کند !آیا تا به امروز نفهمیدید همان که گفتم: نفهمیدید چیزی را که خوب می فهمید .

در این سوی دیار در محل ما می شود با انگشت نشانتان داد اما اینجا کسی نه عقده ای دارد و حقارتی و نه پستانی چو شما.

مرد محکم ایستاده و هیچ گاه در این سو در دیار عشق و عاطفه مرد تنها نیست و یاران نمی گذارند که مرد تمام شود.

مگر مختاری برای دوستانش مرد؟ مگر۱؟ مگر۱؟ مگر؟....

مگرها زیادتر از اگرها شدند و بدانید ارد بزرگ  همیشه جاودان است.

استاد که به شکر سلامت است آنها که سالهاست با آن کفن کتانی با خاک یکی شده اند در دیار ما زنده تر اززندگانند.

دکتر سهیل خلیل پور(سکوت)

ویراستار و مترجم وب دکتر پآنته آ:دوستان مراببخشند که ویراستار خوبی نیستم و همینطور استادم دکتر سکوت که به رغم اینکه همیشه سفارش بر ننوشتن پیش وند مدرکشان هستند

و من عمل نمی کنم.