آلفردو از این جهت سرش در آخور بیگانه نیست چون جهان وطن اوست.

ایتای محل تولدش .

طبر ستان و طبری هویتش.

ایران زادگاه نیاکانش.

و مردم ایران گرچه نامهربانی ها کرده اند هم وطنش.

اما الفردو همه ی مردم دنیا را هموطن خود می داند.

برای کشته شدگان دجیل اشک می ریزد.

برای زلزله زدگان بم به ایران می آید.

برای دفاع از یک هنرمند باشرف حمایتش را اعلام می کند.

برای فلسطین و مردمش ناراحت است.

برای سربازان امریکائی که بی هدف و ندانسته کشته شدند هم اشک می ریزد.

برای مردم عراق ناراحت است.

برای مردم افغانستان ناراحت است.

برای موکراسی و آزادی در حد و اندازه ای که عدالت را پایمال نکند جان می دهد.

عضو هیچ سازمان و تشکیلاتی نیست.

جز از اعمالش و ناراحتی زنده ای که شاید از او نا احت باشد می میرد و می ترسد.

جز این آلفردو یعنی یک فرد مثل همه ی مردم دنیا.

مردمی که یا ستم کرده اند یا ستم دیده اند.

من آلفردو تا زمانی که احساس کنم باید اعتراض کرد بیرق اعتراضم بالاست.

من آلفردو نه از ترس که مدتی ننوشتم.

من نمی توانستم بنویسم.

من آلفردو از هر ستم دیده ای استقبال می کنم برای کمک کردن.

و از هر ستمکاری عارض می شوم به نزد خودش برای اینکه تاریخ را مروری دوباره کند.

من آلفردو دوباره ازاد مثل همیشه مهاجر مثل همیشه آزاده برای نامهربانی ها و مهرورزی ها و

قرار دادن اعمال هر که ستم دیده ستم کرده در کف ترازوی عدالت می نویسم.

دوباره . و هر بار دوباره.

من آلفردو عدالت را برای آزادی پایمال نمی کنم.

من آلفردو آزادی را برای عدالت پایمال نمی کنم.

من آلفردو هرگز عدالت و آزادی را با هم شعار نمی دهم.

من آلفردو هرگز آزادی و عدالت را بی هم شعار نمی دهم.

من نه مامورم که معذور باشم. و نه نهی از منکر و امر به معروف را بلدم.

من یک فرد از اجتماعی بزرگ هستم. یک فرد عادی که با داشته ها و نداشته هایش که سعی خواهد کرد بیاموزد هرگز بر کسی ستم روا نداشتم و هرگز به خود نبالیدم .

چون نداشته هایم صد هزار بیش از داشته های ذهنی و هعلمی و عملی ام باشد.

من یک نفرم. هر گز نخواستم و نمی خواهم تشکیلات داشته باشم و یا عضو تشکیاتی باشم.

تنها خواستار حقوق به حق مردمم هستم. غرور از دست رفته ی کشورم را باز می خواهم.

و خیانت نیاموخته ام و زراندبیش نبوده ام و نخواهم بود.

در این راه بیش از همه به اساتیدم نگاه می کنم.

اساتید من ممکن است جسمشان خاک شده باشد. و یا هنوز در سلامت باشند.

برای همه ی آزادمردان ارزوی موفقیت دارم.

و تنها شعارم ابین خوش است از شهید قلم استاد خوبم محمد مختاری:

"از شیوه ی حضورت پیداست که اقعه نزدیک است"

من ارزشها و اعتقادات هیچ ملت و قومی را به سخره نگرفته و نمی گیرم. نظر به کارشناسی افکار ندارم و تنفرم را از تفتیش هر گونه عقیده ی فردی اعلام می کنم.

مستهجنات را به صاحبانشان می سپارم و تنها به یاری و آموزش بسنده می کنم آنهم از روی سیاه مشق های اساتید بنیانگذار آزادی فردی که سپیدی آن جهانی را روشن می سازد.

اندیشه های منحرف را رسوا و آشکار می سازم و تا انجا که آموخته ام و می دانم مسومومیت اذهان را

از پیکره ی ازادی و عدالت فریاد می کنم. چرا که ازادی و عدالت شاید با جهانبینی اشتباه و اموزش اشتباه معنی و مفهوم خاصی برای هر مردمی پیدا کرده باشد.

اما در ذات آزادی خود ازادی است و معنی اش همان است که بر بنیادش نهادند. و عدالت هم .

با شما هستم . با من باشید. با هم هستیم.

بیایید هیچ واژه ای را فدای مفهوم خاصی نکنیم. گمراهی و سیاهی و تباهی را اول شناسائی و بعد عاملینش را رسوا کنیم.

تا دگر هیچ ذلیلی توان پنهان شدن در زیر واژههای القا طی نداشته باشد.

کسی را بیهوده و بی دلیل هدف نگیریم. و راه رسیدن را بلوا ندانیم .

Dr. alfred Francescowie"Tabari" or Dr. Sohail