نافرجام استاد ارد شرکا به سمت قلمفرسائی و هوشیاری و گفتن و حمایت ازهنرمندان این

خاک بلا دیده رفتند روز بسیار دردناکی است.

اعتراض ۸ لوگ و مدیریتش در این مدت به نقد و انتقاد بسیاری از ادبی هنری نویسان و

دوستان نویسنده در باب افراط و تندروی به سمت اعتراضات مستقیم به سیاست فرهنگی

کشور و مسئولینش امروز جواب می گیرد.

روزی که استاد ارد شرکا مورد حمله ی هکرها و ترور نافرجام شخصیتی قرار گرفت گروهی

دوستان چه مستقیم و چه غیر مستقیم وارد یک خط تازه به نام دفاع از فرهنگ به وسیله ی

آگاه سازی مرد هنردوست ایران گشت و تیمی تشکیل شد که ۱۰۰ وبلاگ با معرفی ۱۰۰

هنرمند برتر ایران و سایت هواداران ارد شرکا و کانون نظرسنجی پاساگارد و از پی آن باز شدن

وبهای بسیاری در مورد فرهنگ و هنر و تبعیض بین هنرمندان و دخالت مستقیم دولت در خارج

نمودن یک عده ی کثیری از اساتید هنر و فرهنگ کشور و ممنوع التصویر و هم ممنوع الصدا

کردنشان نمود.

نویسندگان ۸لوگ و سایت هواداران و خبرگزاری فعالانه شروع به یک رفراندوم هنری آزاد

نمود.

حجم وسیعی از اطاعات به وسیله ی دوستان جمع اوری شد و خانم رضائی با صبوری برای

هر هنرمند مردم دارد که مردم پسند شد یک وبلاگ باز  نمود و اطلاعات وسیع راجع به هنرمند

های عزیز کشوربدون تبعیض و بدون نگاه سیاسی دولت به هنرمندان در این بخش به نظر ـ

مخاطبان گرامی رسید. یادم نمی رود که چه مشکلها کشیدیم. چه نامردیها دیدیم و دم نزدیم.

چه دوستانی که بیمار نشدند و چه وقتهائی که با هم اشک نریختیم و یا شاد نبودیم با هنرمندان.

یادم نمی رود که فریبا ملک چگونه مسیر را باز می کرد و لیلی جم چگونه دوستداران هنر را

با لینک بکس به هم مرتبط می کرد.

یادم نمی رود که چطور هموطنان به اولین رفراندوم آزاد هنری ایران در فضای اینترنت هجوم

آوردند و با آرای کثیر خود به همه ی رسانه های مجبور به سکوت و یا نارسانه های داخلی و

خارجی ایرانی که ظاهرا" هنر را برای سودآوری در بورس و بازار حراج کردند نشان دادند که

هنرمندان را می شناسند و هم هنرستیزان را.

یادم نمی رود کامیار مستوفی عزیز از آنسوی دنیا و من آز آنسوی دیگر و یا درنای عزیز با

تلاش برای قسمت رایانه و همینطور نقد موضوعی چقدر تلاش کردند.

یادم نمی رود دکتر اشرف مهرانفر و دکتر میکائیل خسروی را که با راهنمائی هایشان همیشه

پشتوانه یمان بودند.

یادم نمی رود جعفر معروفی استاد و دوست گرامیم را که در یکی از همان شبهائی که برای

هنر و هنرمند و نامهربانی بعضی هنر مندنماها از ناراحتی و طرح سوالم جواب داد: این را به

تو می گویم که بی شک راه ما راهی است تاریخی که هر حرکت پیشروئی دشمنانی دارد و

باید صبور بود و من هنوز اهنگ این صدا در گوشم تکرار می شود

یادم نمی رود دوستان نویسنده ی ۸ لوگ را که با چه زحمتی هر کدام از یک گوشه ی دنیا با

این وضعیت بد بلاگفا در همین چند ماه آخر را..

و آنروزی را که از آن ۸ ماه می گذرد و من پا به وطن گذاشتم و شریک دعوت مهربانانه ی

خانم فریبا ملک شدم و افتخار حمایت از هنر و هنرمند و اعتراض و مبارزه برای فرهنگ کشور

و یادم نمی رود دیگر دوستان عزیزم را که هنوز چون مهری بلوری خبرنگار خوب دیترویت برای

هنر مملکت زحمت کشیدن.و هر هفته مدیزیت ۸لوگ بنده ی کوچکترین هر هفته را با نام و یاد

یک هنرمند شروع کردم تا به اعتصاب در موارد سیاسی و سیاستگذاری فرهنگی کشور به

دوستان دیگر معترض پیوستم .

امروز یکی از همان هنرمندان که بخشی از ارشیو همه ی ما هم در وبلاگ و هم در ذهنمان

پرواز کرد و اما نغمه های فراوانی که با ساختن و رزنانس و هارمونی و تنظیم او ماندگار شدند

و خلوت تک تک هر ایرانی زمزمه ی یک نغمه از نغمه های زیبای اوست در جان و ذهنمان جاوید گشت.

آری بابک بیات درگذشت و امروز غمی بر جانمان نشسته. گستاخی من از

باب نوشتن در مورد این بزرگ در میان این همه بزرگوار که نام بردم از روی

وظیفه و واحساس بود.

با هم به یکی از صفحات ۱۰۰ وبلاگ یکی از مجموعه های پیوسته ی هنری ما از خانم رضائی

می رویم تا در این آدرس که بابک بیات را در خود دارد نگاهی بی اندازیم.و البته در ادامه می ـ

توانید شاهد اطلاعاتی از این بزرگ مرد عالم موسیقی باشید.

از این رو بی تدبی کردم و گفتم که صاحب عزا هستیم چون امروز به واسطه ی همان مواردی

که گفتم و اینکه پاساگارد و ۸لوگ و اعتراضات اخیر مدیرت ۸"دکترسهیل /آلفردو طبری" موج

عظیمی از ایمیلها و حرفهای ایرانیان و هنردوستان از جای جای این کره خاکی بوده است.

پاساگارد متولی اولین نظر سنجی فرهنگی هنری و اولین مرجع هنری بین الملل از این رو

مورد بی مهری صاحبان رسانه هم در داخل و هم خارج قرار گرفته است که :

۱ـ با صداقت و هدف با مخاطب خود ارتباط برقرار کرد.

۲ـ برای ستروک مردی از جنس بیاتها و صلاحی ها و آتشی ها و ممیزها برخواست.

۳ـ ارباب رسانه ها گوئی در داخل مانند خیلی از هنرمندان دیگر که قبل از۵۷ ایران هم هنر در

ذاتشان بود بابک بیات را نیز مورد بی مهری قرار داد و سیاست فرهنگی کشور سانسور اثر و

صاحب اثر است مگر به میل آقایان باشد.و رسانه های خارج هم که سرمایه حرف اول را می ـ

زند و بابک بیات یک هنرمند مردمی و اما بسیار تکنیکی در داخل بود.

۴ـ مگر که صاحب و مجری تحولات بی صدائی و سکوت مردی بود که اعتراضش قلم و کاغذ

بود و دیگر هیچو ایرانیان ازآنجا که کل مجموعه یعنی پاساگارد-کانون-رفراندوم آزاد هنری-

نوع تفکر و اندیشه- اساتید صاحب قلم و سبک و دانشگاهی نویسنگان مجموعه بودند.

و خبرگزاری و پایگاه ۸لوگ هم در هواداران و نقد و بررسی در یک مجموعه گرد هم آمدند.

و اما در آستانه ی این واقعه من مهتاب خبری را که صبح امروز از مدیریت

دکترآلفردو"سهیل خلیل"طبری دریافت کردم را در بالا نوشتم و دلیلش ضربه

ای بود که به سر ایشان وارد شد و از روی دست امداد دوباره از پله ها

سقوط کرد و خوشبختانه پس ازرجعت به بیمارستان و کپی و اسکن موردی

خاص یافت نشد جز جراحی کوچک ۲ ساعته ای که به خاطر خون مردگی و

کبودی و انسداد یکی از شریانها انجام گرفت. همینک که خبر صبح را که نت

گرفتند و تایپ کردم خبر رسید که از اتاق جراحی به سلامت بیرون امده و تا

کنون باید به هوش آمده باشد. برایش آرزوی سلامتی می کنم.

Babak Bayat
بابک بیات هم رفت. 

Composer Babak Bayat dies at 60

TEHRAN, Nov. 26 (MNA) -- After about two months in Tehran’s Iranmehr Hospital for his liver insufficiency, prominent Iranian composer Babak Bayat died on Sunday.

He needed a liver transplant, but the operation was postponed because he was in a coma. His liver problem was an indirect result of depression which began after his son Bamdad was seriously injured in a car accident, he once told the Iranian monthly Film.     Before his illness, Bayat spent about three years in Canada, where his twin sons were studying at university.   He was most famous for the many soundtracks he composed for Iranian films and TV series.   Bayat was born in Tehran in 1946. His father wanted him to become an athlete and to go to the military academy, but he chose a career in music, despite his respect for his father’s wishes.   In 1966, he began studying music under Samin Baghcheban and Nosratollah Zaboli at the Tehran Opera. Five years later, he met composer and Iranian folk/jazz fusion orchestra conductor Mohammad Oshal, who helped increase Bayat’s knowledge of harmony and accompaniment.   His lifelong friendship with Iranian contemporary poet, songwriter, and playwright Iraj Jannati-Ataii inspired him to compose many songs such as “Underwater Shout” and “Ali-Konkuri”.   He began his career as a soundtrack composer with Ali Hatami’s “Bald Hassan” in 1970 and continued the work with Shapur Gharib’s film “The Stranger” (1972).   After the victory of the Islamic Revolution in 1979, he began working with the Ebtekar Studio and released “Dandelion”, an album featuring songs written by Simin Ghadiri about Iranian writer of children's stories Samad Behrangi.   He also recorded the albums “Zari’s Rooster, Pari’s Shirt”, “The Silence”, and “Pick of the Dawn” with renowned Iranian blank verse poet Ahmad Shamlu.   He returned to writing film soundtracks with the music he composed for “Death of Yazdegerd” (1982) directed by Bahram Beizaii.   Bayat composed soundtracks for about 90 Iranian films. He was nominated a number of times for the Best Music Award at Iran’s most prestigious movie gala, the Fajr International Film Festival, for several films, including “The Talisman” (1986), “Maybe Some Other Time” (1988), “Travelers” (1992), “The Day of Satan” (1994), “The Mercedes” (1997), “The Red” (1998), “A Man Like Rain” (1996), and “The Land of the Sun” (1996).   He finally received the award for “The Bride” (1990), directed by Behruz Afkhami. The composer also wrote the music for Afkhami’s films “The Day of the Angel” (1993), “The Day of Satan” (1994), and “World Champion Takhti” (1997).   In addition, Bayat had composed the soundtracks for the TV series “The Legend of the Sultan and the Shepherd”, “Champions Never Die”, and “Imamate of Love”.   The Epic Music Festival, which is sponsored by the Tehran Municipality, awarded Bayat a lifetime achievement award last September.   He left behind his wife, two sons, and a daughter. A third son died several years ago.      MEHR. DR.AlFredo Francescowie"Tabari"(sohail khalil)