در راستای ساختن ۸ وبلاگ وبلاگ مهم و اصلی ما یعنی وبلاگ استاد ارد شرکا راه اندازی شد و

این وبلاگ با عنوان"ارد عدالت هنر "که هم اینجا و هم در لینک بار وبهای ۸لوگ و استاد لینک وتوضیح

داده شده است.البته این وبلاگ تازه آماده شده است و ما برای ۱۰ پست اول مطالبی را گذاشتیم که

شما می توانید همینک آنها را مطالعه کنید.توضیح در وبلاگ هم داده شده و می ماند وبلاگ ترجمه ها که

بنا به حساس بودن این وبلاگ با چند زبان کمی طول کشید.اما وبلاگ دیگری در همین مجموعه و ۸لوگ

با نام " اعتراض "  خود دکتر سهیل خلیل پور مدیریت ۸لوگ آن را می نویسد .در این وب"اعتراض ایرانی"

 را تجربه کنید.هدف دکتر خلیل پور اعتراض به سبک ایرانی و درست و شعار ندادن بی عمل و اعتراض   

منطقی در مورد " هنر و هنرمند و جایگاه هنر و هنرمند و نشان دادن قدرت راهبردی هنر درموارد کلان  

 جامعه و برقراری ارتباط با کشورهای همسایه مانند افغانستان با رویکرد فرهنگی سیاسی می باشد   .

  " اعتراض "دکتر خلیل پور در حال ممکن است در هرجائی از این وب ها نوشته شود. :خانه شرمین/

 و آخرین خبر اینکه با وجود کم و کاستی های فراوان هفته ی مرتضی ممیز پدر گرافیک ایران را تا اندازه  

بضاعتمان شروع و تمام کردیم و هته ی آتی را با نام بزرگ " استاد بزرگ کمال الملک " سلام می دهیم.

 با ما باشید ودر وبلاگهای ۸لوگ نفر اول نظر سنجی مردمی پاساگارد و برترین هنرمندقرن را کمی تامل..

 تیتر اخبار ۸لوگ و  خبرهای مربوطه را به همراه همه ی خبرهای ایران و جهان در خبر گزاری

"ارد بزرگ" .آخرین اخبار روز دنیا خصوصا هنری و فرهنگی در بیش از ۵ خبرگزاری با نام "ارد

بزرگ " در هر جا می توانید از آنها مطلع شوید.و سایت خبر و هواداران و آثار و همه ی وبلگ

های مربوط به استاد و خبرهای ۸لوگ را هم در انجا بخوانید.نمونه ی پست قبل مدل خبرنامه بود که با ارسال ایمیل خود و عضو شدن در خبرگزاری و غیره تیتر خبرهای مهم در میل بوکس شما هر روزه .نظر سنجی و لینک همه ی وبلاگهای مربوط به استاد و نظر سنجی ۸لوگ در کنار وب گذاشته می شود.تا در این هفته شاهد خبرها و نوشته ها و "کمال الملک بزرگ"باشید

ساعت ۵ بود و من دیگر فقط باید آخر ترمی به تلفنهای دوستان برای نمره گرفتن جواب می دادم.البته حالا ظهر است.ساعتی گذشته از ظهر.من اعلام می کنم به هیچ دوستی حتی یک نمره هم نمی دهم از دستم ناراحت نشوید اما این رسم بدی شده در ایران.دانشجو در ایران در سال آخر دبیرستان پدر و مادرش بسیار هزینه می کنند و پول می ریزند برای کلاسهای کنکور.و بعد هم که اگر دولتی باشد هر ترم تقریبا ۴۰۰ هزار تومان و اگر آزاد و غیر انتفاعی(که این آخری را دیگر اصلا به رسمیت نمی شمرم) هر ترم تقریبا ۵۰۰ الی ۷۰۰ هزار تومان و معمولا دانشجویان این دوتای آخری هزینه ی تحصیلشان در ترم به   تقریبا  ۱۳۰۰۰۰۰ تومان می رسد. حتی در خانواده های متوسط و پائین دست جامعه این هزینه ها به هر نحوی پرداخت می شود.پدر از ۵ صبح برای کار به بیرون می رود و من الان دیگر هر روز زنها و دخترهای زیادی را برای کار در مشاغل گوناگون می بینم..

باور کنید که هزینه ی زیادی است برای یک ترم.در اروپا ورودی آسان و خروجی مشکل است.اینجا انگار همه باید حتما به دانشگاه بروند.یک مدرک کاردانی یا کارشناسی با هزار راه و پول استاد خصوصی و چه و چه تا بگیرند و بیکار در شهر دور بزنند.

این راه حل درستی نیست.اما هستند کسانی که در همین دانشگاههای آزاد و غیر انتفاعی که به جاهائی هم می رسند.یعنی خودشان را در می یابند.دانشجوی شهرستانی که دگر هزینه روی هزینه.

ساعت ۵ صبح بود و من دیگر چیزی به نام ترم تابستانه ندارم.زنگها از ساعت ۷ به صدا در می آیند.من لباس پوشیدم و پس از کمی ورجه وورجه کردن که نامش را نرمش صبح گذاشتم به بیرون رفتم.تا سر خیابانی که می دانستم و یادم مانده بود از ۱۳۶۶ که یک نانوایی دستی داشت که با پارو خمیر را به درون آن می گذاشتند و بعد با پاروئی دیگر آن را در می آوردند. نوجوانی بودم که یک بار با عمه آمده بودم به اینجا اما من چیزهای زیادی یادم مانده که وقتی برای مادرم می گویم باورش نمی شود و می گوید حتما من برایت تعریف کردم. مادرم هم به خوبی من می تواند فارسی حرف بزند و هم ادبیات فارسی را خوب بلد است. خلاصه هر چه گشتم پیدا نکردم.از این و آن هم پرسیدم اما نه.خواستم به فروشگاه هر روزه بروم برای نان مسخره باکت ایرانی یا تست ایرانی که از سفتی در دستگاه خمیر می شود. می خواستم نان ایرانی به معنی واقعی را به پانی بگویم چیست.مثل دوغ آبعلی که یادم مانده بود و سر راه در رفتن به شمال زدم بغل و تندی رفتم و چند تا خریدم و کمی پائینتر به اسم پلا ر یا پلوار که اتفاقا آنجا یک خورده زمین هم داریم از پدر. آنجا لواشک گرد بزرگ گرفتم که خوردنی بود.پانی اول کمی به بهداشتی بودنش اما وقتی طرز خوردن مرا دید معطل نکرد به طوری که از ۵ حلقه دایره نیم متری چیزی یافت نمی شود در خانه. خودم در فرانسه در ایتالی در تورنتو هر وقت شبکه های ایرانی از این تبلیغات می داد از حرصم ژستی می گرفتم و می گفتم :فکر می کنند با خوردن اینها ایرانی شدند.ایرانی بودن که به خوردن لواشک و نانهای معروف و برنج زیاد نیست.اما این نوستالژی دست از سرم نمی گیرد.در رستوران پانی وقتی غذا خوردن و مقدار مصرف برنج در وعده ی ظهر را دید فقط مانده بود که من پارچه سرش را کنار بزنم و شاخهایش را ببینم. یک خانواده شمالی با حال که پدر خانواده از آن مردسالارهای توپ شکم به جلو و کمربند زیر شکم که خیلی دوست دارم.البته نه اینکه خودم اینطوری باشم.پانی پرسید پس چرا از کمر بند استفاده می کنند  همه.

ای بابا ما هر چه می خواهیم به این خلق الله بگوئیم آی آدمهای نیمائی ما ایرانی هستیم! اما تا پانی چیزی می گوید و یا اصلا نمی گوید آقای مغازه دار تندی می دود و می گوید مستر مستر  و بعد به فارسی و شمالی و...چه حرفها که من معمولا نشنیده می گیرم.فقط در جائی نزدیک شهرستان آمل برای میزان و بالانس رفته بودیم که آنها هم به این منظور که ما فارسی نمی فهمیم شروع کردند به اراجیف گفتن و دوستان عزیز اینجا را گوشتان را بیاورید تا آرام بگویم آخر بد است بگذریم استادتان یهو نینجا شد و مثل فیلمفرسی ....اما دعواهای اینجا چه زود به دوستی تبدیل می شود.

ساعت ۵ صبح بود و من بعد از اینکه به سمت خانه برگشتم تا به همان فروشگاه همیشگی بروم یکی را دیدم که از همان نانها دستش بود.سریع دویدم و پرسیدم که آدرس کجاست.خلاصه رفتم و دیدم همانجاست من یک کوچه اشتباه رفته بودم اما نانوائی که یک دایره داشت و تنور بود حالا دستگاه شده بود و ..اما شکل نانش همان بود.البته کیفیتش هم خوب بود اما...برگشتمو به جای قهوه چای درست کردم.آخر در اینجا از وقتی که آمدیم این کافی میکر ما هنوز رنگ یک قهوه ی خوب به خودش ندیده.یا نسکافه را به جای قهوه می دهند و یا قهوه اش هم همان نسکافه باشد بهتر است.البته دوستی که همین الان می دانم دارد این متن را می خواند قول داده بود قهوه ی خوب بیاورد اما....

امروز صبح ساعت ۵ بود که رفتم و نان ایرانی گرفتم و چای خوب درست کردم و  بعد از یک دوش گرفتن ۵ دقیقه ای پانی را صدا زدم.

ساعت ۶ بود که صبحانه می خوردیم و او از قیافه ی این نان فهمید که چیست(جام جم هم خوب همه ی زیر و بم زندگی خصوصی ما ایرانی ها را به دنیا نشان می دهد.درست است که پانی هم یک رگ ایرانی دارد اما او اصلا ایران را به واسطه ی من می شناسد.تازه ایشان ملیت دوم هم ندارند.یعنی در مدارک ایرانی نیستند. اما چه صبحانه ی با حالی خوردیم جای شما همه خالی.

"البته اینها همه از لطف یک دوره ی گذار فکری برای چند روز بود که فرزانه ی عزیز   به من داده بود و از همینجا از ایشان تشکر می کنم.

ساعت از ۵ و ۶ به ۷ رسید و من به پانی گفتم می خواهم به میهمانی بروم تو می آئی ؟ از اینکه پرسیدم ناراحت شد و خوب حق داشت.اما من نمی خواستم اول صبحی بعد از این همه دل انگیزی که تعریفات را خواندید...رفتیم.

من با کراوات مشکی  آمدم سوار " آلفرد کجا می رویم با کراوات مشکی؟ کسی مرده؟ " نه پانی جان اگر امکان دارد شما اتومبیل را هدایت کن(این ترجمه دیالوگ من و پانی بود.

امروز صبح ساعت ۵ بود که... به امام زاده طاهر که رسیدیم من شوق عجیبی همراه با بغض و یک تشویش درونی داشتم.استرس. پانی را یک بار آورده بودم و تک تک از غزاله تا پوینده  و مختاری عزیز استاد من و نجواهائی که در ذهنم از صدای فریدون فروغی و فرهاد مهرداد و شعر شاملو.

حزن عجیب فروغ را همینجا درک کردم .همان حزنی که در نسخه ی اصلی "این خانه سیاه است "در صدای شاعرانه ی محزون زنی به گوش می رسید زنی عاشق و هنرذات. و صدای  رسا و بدون هیچ حالت درام یا.....فقط یک صدای مردانه برای یک پارادوکس در مقابل صدای محزون و شاعرانه ی فروغ یعنی توضیحات ابراهیم گلستان بر نریشن فیلم.یک مستند ساخته شده که هم کارگردانی داستانی فروغ موج می زند و هم ابتکار عمل ابراهیم گلستان که نریشنش را اینگونه نقل کرد تا پارادوکس و تضاد در گفتار هم حس تماشاگر را بر انگیزد و هم در لحظه ای که تماشاگر محزون می شود و می خواهد دیگر فیلم را نبیند تا غصه هایش بیش نشود صدای گلستان او را سر جایش می نشاند و توضیحات علمی گلستان و تضاد در لحن نریشنها  و مونولوگ توضیحی دوباره توانی برای دیدن به مخاطب دهد.

همه ی این صداها و نجواها را در ذهنم می شنیدم.

مثل یه فانوسیه که اگه خاموشه واسه نف نیس هنو   یه عالم نف توشه نف توشه نف توشه ه ه ه ..

من امروز ولی با همه صحبت کردم.من تک تک پانی را به همه معرفی کردم و برایش از غزاله و جنگل گفتم از فرهاد گفتم از شاملو گفتم از همه گفتم.وقتی احساس کردم پانی هم گوشه ی چشمانش دارد نم می زند از همه عذر خواستم و بدرود گفتم و برگشت.

امروز ساعت ۵ صبح بود.

من همیشه در هر صفحه یک پست نظر بعد از تائید دارم تو آنجا همیشه نظر بده.منتظرم نگذار.