نمیدانم چرا به ابر مرد و استادم نامه ی خوش  و بد ...هرچه بد با او پاک و هر چه خوب با او

خوبترین.     اما!  اما چه!؟

اما ندارد این بی شک ترین نامه ی من به کسی دوستی عشقی استادی همکاری.....

اما ندارد این نامه که خودش هم نمی داند چرا نوشته می شود و که و چه نیروئی آن را ...چ

اما ندارد این ابر امرد که نامه ام را با درود اولم تا آخر همینک خوانده است.

نه ! من از جادوگر ی و رمال و خرافات نمی گویم .

من از ابر مرد می گویم.  استادی که بعد از اینهمه که گفتم شناختم می بینم یک نقطه از این

بی نهایت بود شناختم و اگر باور ندارید مثل همه ی ما که به عشق او هستیم و امید را زنده،

دیگر بی سوال و جواب ..بی شک ..خوذ را در جائی میبینی که باید روبروی اینه بایستی .

من هم و چه عیبها که هر روز ندیدیم و حالا می بینم.

بی شک همه ی ما اعضای وب مشترک و یا بیشتر آنها و ۸ لوگی ها و همه ی شورای  ــ

نویسندگان و اعضای اصلی و ..پاساگارد کتبی ،مقاله هائی، شعری، نقدی  منتشر کردیم.

اما کتاب ابر مرد که من  نوشته ام و هم دیگر مطالبی که در نگاه کارشناسی از دید تخصصی

خود به نظریه ارد بزرگ"قاره ی کهن "نه از انرو که من نوشته ام آن را بلکه از خواندن و

تحقیق در مورد آن چیزهائی به من داد و آموخت که .....نمی شود گفت و عاجزم امشب .

آموخته هایم از ابر مرد را در ابر مرد، نامی که از استاد و دوستم جعفر معروفی به نیکی وام

گرفتم  را در اختیارتان می گذارم تا شما هم علاوه بر ارجعیت مطالعه ی "وبهای فاره کهن و

سخنان و ..." و بعد از نوشتار استاد معروفی و ذیگر دوستان و نگاه کارشناسان دیگر از دید

تخصصی خود......

هنوز هم منتظر می مانم ..و بعد که اثار ارزشمند اساتید را خواندید ان را به نشر و هم در وب

مخصوص ارد بزرگ در ۸ و هم در وب مشترک در اختیارتان می گذارم .

و حالا دوباره درود ای ابر مرد ، ای استاد....

گمشدگان در کوی و شب و پشت و دست نارفیق ...و تقویم را ورق زذم..

چند ورق به سوی باختر..چه دردناک است حالا که اطلس وبی که از اموزه های ابر مرد است

را می نگرم....آری چه دردناک است ای بر مرد.

تقویم را از هزاره های دردناک از پاکی کهن و امروز ما ، ورق زدم به سمت این  عصر..

به کوی خونین و عزت و غزاله ی جنگل و جبران و سارتر و بقال و ...همه هستند انگار جز

دانشجو در کوی دانشگاه.

کمی که صبر کردم و تقویم را ساعتی به جلو بردم لباس شخصی ها و راننده های خطی و

نیروی امنیتی و ....گمشدن.

حالا فصل گم شدن در راهروهای بازی کنان به حرف مربی! چه خوب ، چه بد.

اما گمشدن امروز چرغ و فلک سیاست فرهنگی و نگاه به روشنائی"قاره کهن و حرفهای.."

این نور نه از سور دار"محلی در طبرستان که کل مازندران نورش را که مصنوعی است میبینند"

است و نه از  میان اقیانوس و کنار خلیج.

این نور آزادی و بزرگی و هویت و عشق واقعی به مام وطن است.

می دانم ...استادم..ای ابر امرذ که هیچ مرهمی زخم رفته های کهن و حالا .....

نام نمی برم چون فقط ما می دانیم"ما=همه اعضا و دوستان" که اغراقی در حرفهایم نیست

که اگر صبوری مثال زدنیت ،چو همه ی خصایص مثال زدنی ..نبوذ حالا ....

استاد حرف زیاد است زیاد و امروز بیشتر از هرزمان دیگری نیاز وطن را به آموزش و تکثیر و

تبلیغ فاره ی کهن و نوشته های بی نوستالژی و با نوستالژی از هر دیدی را بدون نگاه اده الیستی و هم تبعیض نادی  ، حس می کنم و هستم تا بمیرم و کهن را در اطلس ببینم  .

درود استاد !  درود .

خود نفهمیدم که نامه نوشتم یا ...  این چه بود را نمیدانم اما سبک شدم ...